१९६० च्या दशकात मुंबई हे औद्योगिक शहर होते. गिरगाव, परळ, दादर ही ठिकाणे टेक्सटाइल मिल्सने गजबजलेली होती. हजारो कामगार सकाळी कामावर जाताना आणि संध्याकाळी घरी येताना ट्रेनमध्ये धक्काबुक्की खात असत. त्यांची भूक भागवण्यासाठी काहीतरी स्वस्त, पोटभरणारे आणि लगेच मिळणारं हवं होतं. तेव्हा फास्ट फूड म्हणजे काय, हे कुणाला माहित नव्हतं. अमेरिकन बर्गर तर दूरची गोष्ट. मुंबई मिल कामगारांसाठी वडापाव हा एक क्रांतिकारी पदार्थ ठरला.

वडापावचा इतिहास १९६६ पर्यंत जातो, जेव्हा अशोक वैद्य नावाच्या एका सामान्य माणसाने दादर रेल्वे स्टेशनबाहेर आपली छोटी खाद्यगाडी लावली. तो काळ होता जेव्हा महाराष्ट्रात शिवसेना सुरू होत होती. बाळासाहेब ठाकरे यांनी महाराष्ट्रीयनांना स्वतःचे छोटे व्यवसाय सुरू करण्यासाठी प्रोत्साहन दिलं होतं. टेक्सटाइल मिल्सच्या संपामुळे अनेक कामगार बेरोजगार झाले होते. बाळासाहेबांच्या आवाहनाने प्रेरित होऊन अशोक वैद्य यांनी स्ट्रीट फूडच्या जगात पाऊल टाकलं. त्यांनी पारंपरिक बटाटेवडा आणि लादी पाव यांची जोडी जमवली. ही जोडी इतकी यशस्वी झाली की वडापाव मुंबई स्ट्रीट फूडचा राजा बनला.

काही इतिहासकार सांगतात की सुधाकर म्हात्रे हे देखील वडापावच्या जन्मात सहभागी होते. पण मुख्य श्रेय अशोक वैद्य यांनाच जाते. त्यावेळी वडापावची किंमत फक्त २५ ते ५० पैसे होती! आजच्या काळात विचार करा, इतक्या कमी किंमतीत पोटभर जेवण मिळणं म्हणजे किती मोठी गोष्ट होती. मुंबई मिल कामगारांसाठी हा गरीब माणसाचा बर्गर ठरला. त्याची चव इतकी अप्रतिम की लोक लांबून येत असत. दादर स्टेशन वडापाव आजही त्या ठिकाणी प्रसिद्ध आहे.